رفتن به محتوای اصلی
سه‌شنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۵
سه‌شنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۵ تماس با ما

«سونامی آبی»؛ چگونه یک انتخابات، اقتدار سیاسی را از کاخ سفید گرفت؟

۱۳ آبان ۱۴۰۵ - ۱۹:۴۳ زمان مطالعه : 4 دقیقه کد خبر : 331441
«سونامی آبی»؛ چگونه یک انتخابات، اقتدار سیاسی را از کاخ سفید گرفت؟
انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا با نتیجه‌ای بی‌سابقه در نیم‌قرن گذشته، کنترل هر دو مجلس کنگره را به دموکرات‌ها سپرد. رسانه‌های جهان این نتیجه را نه یک پیروزی حزبی ساده، بلکه «تنبیه» و «طرد» گسترده سیاست‌های اقتصادی و خارجی دولت مستقر توصیف کردند؛ از گرانی و تورم گرفته تا جنگ و بی‌ثباتی در بازار انرژی. آنچه حالا اهمیت دارد، پیامدهای این جابه‌جایی قدرت برای دو سال پایانی دوره ریاست‌جمهوری و آینده اقتصاد آمریکاست.

چرا این انتخابات با انتخابات‌های قبلی فرق داشت؟

به گزارش کیوسک خبر، به زبان ساده، مردم آمریکا از وضعیت زندگی‌شان خسته شده بودند. گرانی سوخت، بالا رفتن هزینه خانوار و نگرانی از یک جنگ دور و دراز، باعث شد رأی‌دهندگان به جای نگاه به وعده‌های آینده، به کیف پول و امنیت امروزشان رأی بدهند. نتیجه این شد که حتی ایالت‌هایی که دهه‌ها سنگر محافظه‌کاران بود، رنگ عوض کرد. این یعنی پیام انتخابات فقط «تغییر حزب» نبود؛ هشدار جدی به سیاست‌هایی بود که هزینه‌شان مستقیم به سفره مردم می‌رسد.

«موج آبی»؛ تعبیری که رسانه‌ها بر آن اتفاق نظر داشتند

تقریباً همه رسانه‌های انگلیسی‌زبان، از شبکه‌های خبری تا روزنامه‌های اقتصادی، پیروزی دموکرات‌ها را با تعبیر «موج آبی» توصیف کردند؛ استعاره‌ای از رنگ رسمی این حزب که این بار به شکل سونامی ظاهر شد. دموکرات‌ها با کسب اکثریت در مجلس نمایندگان و سنا، برای نخستین بار در دو دهه گذشته و در دوران ریاست‌جمهوری یک رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه، هر دو مجلس را در اختیار گرفتند. برخی تحلیل‌ها این نتیجه را «گوشمالی تاریخی» و برخی دیگر صریح‌تر، «کشتار سیاسی» نامیدند.

پیام رأی‌دهندگان: خشم و نارضایتی از مسیر کشور

نظرسنجی‌های انجام‌شده در روز انتخابات نشان داد حدود سه‌چهارم رأی‌دهندگان نسبت به مسیر پیشروی کشور احساس خشم یا نارضایتی دارند. این عدد، هسته اصلی تحلیل رسانه‌ها بود: رأی‌دهندگان نه از سر اشتیاق به برنامه دموکرات‌ها، بلکه برای «تنبیه» وضع موجود پای صندوق‌ها آمدند. همین موضوع explains چرا پیروزی‌ها در ایالت‌هایی رقم خورد که سال‌ها خارج از دسترس دموکرات‌ها تصور می‌شد.

از گرانی سوخت تا جنگ؛ محورهای نارضایتی عمومی

رسانه‌ها تقریباً بر یک فهرست مشترک از دلایل نارضایتی تأکید کردند: افزایش شدید هزینه زندگی و قیمت بنزین، پیامدهای جنگ تجاری با شرکای اقتصادی واشنگتن، سیاست‌های ضدمهاجرتی و نگرانی از کشیده شدن کشور به یک درگیری خارجی پرهزینه. به بیان رسانه‌های اقتصادی، رأی‌دهندگان تصمیم‌های اقتصادی دولت را «محک زدند» و نتیجه را در برگه رأی نوشتند. این نکته برای بازارها هم مهم است: هر تغییری در ترکیب کنگره، می‌تواند مسیر بودجه، مالیات و مقررات را عوض کند.

«اردک لنگ»؛ تعبیری که آینده دو سال پایانی را ترسیم کرد

یکی از پرتکرارترین تعبیرهای رسانه‌ای برای وضعیت پیش‌روی دولت آمریکا، اصطلاح «اردک لنگ» بود؛ یعنی رئیس‌جمهوری که در سال‌های پایانی دوره‌اش قدرت سیاسی‌اش به‌شدت کاهش یافته و کنگره‌ای مخالف او را در برابر خود می‌بیند. تحلیل‌ها در این باره هم‌نظرند که از این پس، هر طرح کلان دولت برای تصویب، باید از فیلتر مجلس نمایندگان و سنای تحت کنترل دموکرات‌ها عبور کند؛ فرآیندی که به احتمال زیاد کند و پرتنش خواهد بود.

پیامدها برای اقتصاد و بازارها

از منظر اقتصادی، تغییر کنترل کنگره معمولاً دو پیام فوری دارد: نخست، افزایش احتمال بن‌بست قانونی در تصویب بودجه و طرح‌های اقتصادی، و دوم، رشد انتظارات برای نظارت شدیدتر بر سیاست‌های تجاری و انرژی. سرمایه‌گذاران در چنین شرایطی معمولاً ریسک‌های سیاسی را در محاسبات خود بالا می‌برند و به سمت دارایی‌های کم‌ریسک‌تر حرکت می‌کنند. نکته مهم برای مخاطب عام این است که این تغییرات، در نهایت بر قیمت‌ها، نرخ بهره و حتی اشتغال اثر می‌گذارد.

نگاه رسانه‌های جهان؛ از واشنگتن تا لندن و دوحه

بازتاب جهانی این انتخابات گسترده بود. رسانه‌های آمریکایی بر «طرد خیره‌کننده» دولت مستقر تمرکز کردند؛ رسانه‌های بریتانیایی از «تحقیر بزرگ» و «ناقوس مرگ» یک جریان سیاسی نوشتند؛ شبکه‌های خاورمیانه‌ای آن را ضربه‌ای سخت به کاخ سفید خواندند و رسانه‌های آسیایی و اروپایی بر معنای این نتیجه برای نظم جهانی تأکید کردند. تقریباً همه این رسانه‌ها در یک نقطه مشترک بودند: این انتخابات، پیش از آنکه درباره آینده باشد، همه‌پرسی درباره گذشته بود.

به گزارش کیوسک خبر، آنچه این انتخابات را از یک رویداد حزبی معمولی فراتر می‌برد، هم‌گرایی سه نشانه در یک جهت است: خشم عمومی از گرانی و هزینه زندگی، نارضایتی از سیاست خارجی پرهزینه، و بی‌اعتمادی به سبک مدیریتی موجود. رأی‌دهندگان در ایالت‌هایی که دهه‌ها سنگر حزب مقابل بود، رنگ عوض کردند؛ یعنی تغییر نه از سر اشتیاق به برنامه‌ای جدید، بلکه برای «تنبیه» وضع موجود بود. نتیجه این شد که دولت مستقر با کنگره‌ای مخالف روبه‌رو شود و به وضع «اردک لنگ» بیفتد؛ وضعیتی که تصویب هر طرح کلان را کند و پرتنش می‌کند و ریسک سیاسی را برای بازارها بالا می‌برد. در مجموع، پیام اصلی این انتخابات ساده اما جدی است: اقتدار سیاسی پایدار نیست و هر دولتی که نتیجه ملموس تصمیم‌هایش را در سفره و کیف پول مردم نشان ندهد، دیر یا زود همان تنبیه را تجربه خواهد کرد.

اشتراک‌گذاری: